ساعات تنگ آسم

وقتی مماس با نسلم

در رختخواب کاهل معاصر دراز کشیده ام.

تنم بوی خشکسالی گرفته است

وقتی پیاده می روم

به عمق خواب های لاغر کنعان.

از پی ساعت هیچ دویدن

مثل برف

که منجر می شود به تعطیلی

و آدم برفی های پوک یک روزه

و شال

و دکمه

وهویج

و آدم های غیر برفی کلافه

که سپیدی فحش می دهند