شب های انفرادی
من
نقطه سر خط
شقیقه ام تیر می کشد
و یاد وال می افتم با غربت دریایی اش
آبششم پر می شود از دود.
من
نقطه ته خط.
زیر اسکنه زانوی درد ناکم را التیام می بخشم.
با آواز های شرطی همسایه ام
وسکته های بی دلیل پیاده رو
در حاشیه ی کاربنی ماه.
وشب های انفرادی
ودرد های دسته جمعی
وسیگار های سفید.
+ نوشته شده در جمعه بیست و سوم فروردین 1387ساعت 4:32 توسط بهرام مصباح
|